Przejdź do wersji zoptymalizowanej dla osób niewidzących i słabowidzących
Przejdź do wyszukiwarki
Przejdź do menu górnego
Przejdź do treści głównej
Przejdź do menu prawego
Przejdź do mapy serwisu
Przejdź do stopki
Fotografia w górnej animacji: 001 Fotografia w górnej animacji: 003 Fotografia w górnej animacji: 004 Fotografia w górnej animacji: 005 Fotografia w górnej animacji: 006 Fotografia w górnej animacji: kopia_zapasowa_foto_2 Fotografia w górnej animacji: zdjecie_01 Fotografia w górnej animacji: zdjecie_02 Fotografia w górnej animacji: zdjecie_05 Fotografia w górnej animacji: zdjecie_07 Fotografia w górnej animacji: zdjecie_08
Zamknij pasek info24
Monitor Czerniejewski     |     Program Rodzina 500 plus     |     Działki inwestycyjne na sprzedaż     |     Oferta inwestycyjna     |     Terminy najbliższych posiedzeń komisji     |     Terminy Sesji Rady Miasta i Gminy Czerniejewo     |     Uwaga! Zmiany w gospodarce odpadami     |     Wiadomości z Polski     |     Rozkład PKP     |     Rozkład PKS     |     Pogoda     |     
Wydrukuj stronę Poleć znajomemu
x

Zapraszam do obejrzenia strony Dla Mieszkańca - Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Akloholowych w Czerniejewie - Gmina Czerniejewo.

 

Pobierz PDF

Dla Mieszkańca

 

Sygnały ostrzegawcze

Uzależnienie od alkoholu rozwija się stopniowo i nikt nie może powiedzieć, że uzależnił się np. 17 stycznia o 22-giej. Z powodu systemu mechanizmów obronnych pomniejszających i zniekształcających rozmiary problemu, sama osoba zainteresowana orientuje się dość późno, iż coś niepokojącego dzieje się w jej życiu. Kiedy pojawią się wyraźne objawy uzależnienia, na ogół choroba jest już rozwinięta. Jednak warto wiedzieć, iż są pewne sygnały rozwoju uzależnienia, które powinny zwrócić naszą uwagę. Pozwolą one w porę podjąć działania zaradcze.

Poniżej lista takich sygnałów  - zawiera szereg najczęściej powtarzających się sygnałów wskazujących na pojawienie się początków uzależnienia:

  • · Gdy człowiek zauważa, że działanie alkoholu odpręża i daje ulgę, redukuje napięcie i niepokój, osłabia poczucie winy, ośmiela, ułatwia zaśnięcie czy pobudza do działania.
  • · Gdy osoba zagrożona uzależnieniem zaczyna poszukiwać, inicjować i organizować okazje do wypicia, pije łapczywie, jakby gasząc pragnienie, wyprzedza kolejki.
  • · Gdy postępuje przywiązanie do sytuacji picia (narasta koncentracja na sytuacjach związanych z piciem, oczekiwanie na moment picia, celebrowanie picia, niepokój gdy nie można się napić).
  • · Gdy powtarzają się przypadki upicia, osoba zagrożona pije alkohol pomimo zaleceń lekarskich, sugerujących konieczność powstrzymywania się od picia.
  • · Gdy pojawia się duma z tego, że może wypić większą niż uprzednio ilość alkoholu (tzw. mocna głowa świadcząca o wzroście tolerancji na alkohol).
  • · Gdy pojawiają się incydenty zapominania wydarzeń, które miały miejsce poprzedniego dnia podczas picia (tzw. palimpsesty alkoholowe, "urwane filmy", "przerwy w życiorysie")."Jak ja doszedłem do łóżka?", „O czym rozmawiałem  z moim szefem godzinę wieczorem przez komórkę?".
  • · Gdy ktoś, kto uprzednio pił w sytuacjach towarzyskich, zaczyna pić w samotności i do tego w ukryciu.
  • · Gdy powtarzają się przypadki prowadzenie samochodu po niewielkiej nawet ilości alkoholu.
  • · Gdy na uwagi o konieczności ograniczenia picia lub sytuacje utrudniające dostęp do alkoholu osoba zagrożona uzależnieniem reaguje agresją lub rozdrażnieniem i stara się unikać rozmów na temat swojego picia.
  • · Gdy zaczynają się powtarzać wewnętrzne, nieudane próby ograniczenia picia lub przysięgi abstynencji po to, aby udowodnić sobie posiadanie kontroli nad piciem alkoholu.
  • · Gdy powtarza się regularne wypijanie dużych dawek alkoholu zwiększa się ilość i częstotliwość spożywania alkoholu, np. jednorazowo powyżej 100 gramów etanolu  lub regularne codziennie spożywa nie powyżej 20 gramów etanolu.
  • · Gdy dzień zaczyna się od picia alkoholu (np. poranne piwo).
  • · Gdy używanie alkoholu staje się sposobem usuwania przykrych skutków poprzedniego picia (klinowanie).
  • · Gdy rosną negatywne konsekwencje nadużywania alkoholu, a mimo to picie jest nadal kontynuowane.

 

 

MOŻE TO OZNACZAĆ ŻE JESTEŚ UZALEŻNIONY -

NIE CZEKAJ, IDŹ DO SPECJALISTY, PAMIĘTAJ UZALEŻNIENIE TO NIE KATAR SAMO NIE PRZEJDZIE !!!

Porady dla pijących

 Porady dla osób ryzykownie i szkodliwie pijących, pragnących ograniczyć swoje picie:

 1. Na początku przez jakiś czas, co najmniej tydzień spróbuj zachować całkowitą abstynencję.

2. Naucz się przeliczać alkohol na porcje standardowe.

3. Licz dokładnie spożywaną ilość alkoholu. Dopytaj o zawartość alkoholu w drinku oraz o pojemność kieliszka (szklanki), w której podano Ci alkohol.

4. Załóż sobie dzienniczek picia i odnotowuj tam ilość i rodzaj wypitego alkoholu. Przeliczaj to na porcje standardowe.

5. Licz dokładnie ilość wypijanego alkoholu, nie pomijaj dawek i nie zmniejszaj ogólnej ilości.

6. Zanim zaczniesz pić, ustal sobie rozsądny limit, którego nie chcesz przekroczyć.

7. W każdej kolejnej sytuacji związanej z piciem staraj się zmniejszyć ilość wypijanego alkoholu.

8. Chcąc ograniczyć picie pamiętaj, aby pić alkohol rozcieńczony, pomiędzy kolejkami pij napoje bezalkoholowe, nie pij na pusty żołądek. Pij małymi łykami i powoli.

9. Nie pij z osobami, które zwykle piją bardzo dużo.

10. Nie pij w miejscach, w których zwykle piłeś dużo. Dotyczy to zwłaszcza pierwszego okres pracy nad ograniczeniem picia.

11. Poproś przyjaciół, żeby nie namawiali Cię do picia i nie kupowali Ci alkoholu.

12. Nie pij wtedy, kiedy czujesz się smutny, samotny, kiedy czujesz niepokój czy lęk. Alkohol nie rozwiązuje problemów tylko tłumi nieprzyjemne emocje.

13. Zamieniaj mocne alkohole na słabsze (wypicie kieliszka wódki o pojemności 30 ml zajmuje mniej czasu niż wypicie szklanki piwa o pojemności 250 ml).

14. Między poszczególnymi drinkami alkoholowymi zamów jakiś napój bezalkoholowy.

15. Jeśli zwykle wypijasz duże dawki alkoholu w określonych sytuacjach i o określonych porach np. w soboty wieczorem w gronie przyjaciół to zacznij planować sobie inne zajęcia na te dni -

takie, które sprawiają Ci przyjemność (np. kino, teatr, siłownia).

16. Podsumuj ilość alkoholu wypitą w ciągu jednego dnia, tygodnia, i dłuższe go okresu czasu.

17. Sprawdź, czy udało ci się osiągnąć zamierzone limity wypitego alkoholu.

18. Jeśli nie - spróbuj przeanalizować powody: może piłeś za szybko, może zbyt mocne alkohole.

19. Nie zniechęcaj się niepowodzeniem, jeszcze raz przystąp do ograniczania ilości.

20. Pamiętaj, aby dwa dni w tygodniu zostały całkowicie wolne od jakiegokolwiek alkoholu.

21. Jeśli mimo prób nie uda ci się ograniczyć picia w ciągu kilku tygodni, skontaktuj się ze specjalistą z placówki leczenia odwykowego. (link do adresów ze strony http://www.parpa.pl/)

 

Sądowe zobowiązanie do leczenia odwykowego – krok po kroku

 Zobowiązanie do leczenia odwykowego jest uregulowane w Ustawie z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (art. 24-35) i według obecnego stanu prawnego nie jest to leczenie o charakterze przymusowym. Poszczególne etapy procedury zobowiązania do leczenia odwykowego można przedstawić w następujący sposób:

1. Wszczęcie procedury – do Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów  Alkoholowych w Czerniejewie wpływa zawiadomienie albo  GKRPA rozpoczyna  procedurę z własnej inicjatywy.

2. Rozmowa z wnioskodawcą i zbieranie materiałów dowodowych, w tym ustalenie czy zachodzą przesłanki wskazane w ustawie, jako wymagane do zobowiązania danej osoby do leczenia odwykowego – np. rozkład życia rodzinnego.

3. Rozmowa motywacyjna z osobą zobowiązywaną (jeśli się zgłosi).

4. Skierowanie na badanie przez biegłych i włączenie opinii biegłych do dokumentacji  (jeśli badanie zostanie przeprowadzone).

5. Wniosek do sądu (jeśli osoba zobowiązywana, mimo stwierdzenia przez biegłych uzależnienia, nie wyraża zgody na dobrowolne leczenie, lub jeśli do badania nie doszło, ale z materiału dowodowego wynika, że możemy mieć do czynienia z osobą uzależnioną).

6. Rozprawa sądowa i postanowienie sądu.

 Pytania i odpowiedzi

• Jeżeli procedura zobowiązania do leczenia odwykowego nie jest tym samym co przymusowe leczenie, to na czym polega ograniczenie dobrowolności?

 

Sądowe zobowiązanie do leczenia zastępuje zgodę osoby zobowiązanej na poddanie się leczeniu i wprowadza tym samym wyjątek od zasady wyrażonej w ustawie o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, mówiącej o tym, że do udzielenia świadczenia zdrowotnego, czyli do leczenia, potrzebna jest zgoda pacjenta. Mówiąc inaczej –wtedy, kiedy osoba zobowiązana do leczenia zgłosi się do placówki, to terapeuta czy lekarz nie musi jej pytać o zgodę na pozostanie w takiej placówce. Sądowe postanowienie oznacza także dla osoby zobowiązanej obowiązek poddania się leczeniu w wyznaczonym terminie, trybie i we wskazanej placówce, a jeśli zobowiązany nie stawi się na leczenie, lub nie będzie go kontynuował, to sąd może zarządzić doprowadzenie go przez organ policji.

Kiedy można uruchomić procedurę zobowiązania do leczenia odwykowego?

 

Aby zobowiązać daną osobę do leczenia odwykowego, muszą wystąpić jednocześnie zarówno uzależnienie od alkoholu, jak i jedna z przesłanek wskazanych w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi:

1.Rozkład życia rodzinnego

2.Demoralizacja małoletnich

3.Uchylanie się od pracy

4. Systematyczne zakłócanie spokoju lub porządku publicznego

Oznacza to zatem, że samo stwierdzenie uzależnienia nie wystarczy, aby taką procedurę uruchomić. Musi wystąpić jeszcze przynajmniej jedno negatywne zachowanie spośród wymienionych powyżej. W innym przypadku nie ma podstaw do skierowania sprawy do sądu.

 

• Kto może zainicjować procedurę i w jakiej formie?

Ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nie wymienia podmiotów, które są uprawnione do złożenia zgłoszenia, dlatego zawiadomienie do GKRPA może złożyć zarówno osoba prywatna, jak i instytucja publiczna (np. policja, ośrodek pomocy społecznej, szkoła, a także zespół interdyscyplinarny ). Zatem każdy, kto ma uzasadnione podejrzenie, że dana osoba jest uzależniona oraz, że w związku z piciem dopuszcza się zachowań wymienionych w omawianych wyżej przesłankach, może zgłosić ten fakt do GKRPA. Oznacza to, że jeśli jesteś żoną lub mężem osoby uzależnionej, ale z jakichś względów obawiasz się osobistego uczestnictwa w procedurze, możesz poprosić o złożenie takiego wniosku np. pracownika socjalnego albo inną osobę lub instytucję, która będzie gotowa to uczynić i będzie dysponowała stosownymi informacjami na temat funkcjonowania osoby uzależnionej.

Ustawa nie określa formy składania wniosku, a to oznacza, że można taki wniosek złożyć na piśmie, jak i ustnie podczas rozmowy. W każdym z tych przypadków Gminna Komisja powinna sporządzić protokół. Jednak dla ułatwienia sprawy wskazane jest wypełnienie wniosku załączonego w zakładce internetowej GKRPA.

 

• Jakie dowody powinnam/powinienem dostarczyć gminnej komisji?

Ustawa nie wskazuje, jakie informacje powinny zostać zawarte we wniosku o uruchomienie procedury. Jednak na pewno trzeba wskazać dane osoby, która składa takie zawiadomienie (wnioski anonimowe nie mogą być rozpatrywane, ponieważ nie stanowią dowodu dla sądu) oraz to, że wnioskodawca domaga się uruchomienia postępowania zmierzającego do zobowiązania do leczenia odwykowego.

Dla ułatwienia dalszego postępowania należy w uzasadnieniu zawiadomienia opisać, w jaki sposób picie osoby, względem której chcemy rozpocząć procedurę, negatywnie wpływa na rodzinę, dzieci czy zakłócanie porządku publicznego. Krótko mówiąc, należy wskazać okoliczności, które zgodnie z ustawą są wymagane, aby można było skierować sprawę do sądu, czyli uzależnienie od alkoholu (ostatecznie potwierdzają to biegli) oraz uzasadnić występowanie jednej z następującej konsekwencji: rozkład życia rodzinnego, demoralizacja małoletnich, uchylanie się od pracy lub systematyczne zakłócanie spokoju lub porządku publicznego.

W zawiadomieniu można też wskazać inne osoby, które będą mogły udzielić GKRPA, a potem ewentualnie sądowi, dodatkowych informacji potwierdzających opisaną przez wnioskodawcę sytuację. Należy jednak pamiętać, że Komisja nie może tych osób wzywać (ponieważ nie jest sądem), więc ich stawiennictwo na posiedzeniu Zespołu może być jedynie dobrowolne.

 

• Kim są biegli wydający opinię w przedmiocie uzależnienia od alkoholu?

Opinię wydają wspólnie, po przeprowadzonych badaniach, lekarz psychiatra i psycholog albo lekarz psychiatra i specjalista psychoterapii uzależnień. Biegli ci znajdują się na liście biegłych powołanych przez prezes a sądu okręgowego. Fakt, że opinię wydaje dwóch biegłych jest wyrazem odpowiedzialności za diagnozę uzależnienia i jej konsekwencje dla osoby badanej. Nie można bowiem mieć wątpliwości, że osoba, wobec której sąd ma orzec zobowiązanie do leczenia, jest faktycznie uzależniona. Dlatego kontakt z osobą badaną muszą

mieć obaj biegli, a nie tylko jeden z nich (drugi niekiedy ogranicza się tylko do potwierdzenia wniosków zawartych w pierwszej opinii, co jest całkowicie niezgodne z przepisami). Kwestię opinii biegłych reguluje rozporządzenie Ministra Zdrowia z 2007 roku w sprawie biegłych w przedmiocie uzależnienia od alkoholu.

 

• A co jeśli osoba uzależniona nie stawi się na rozmowę motywacyjną do Komisji albo nie przyjdzie na rozmowę z biegłymi?

Niestawienie się na zaproszenie GKRPA nie wstrzymuje dalszego postępowania. Podobnie brak opinii biegłych nie oznacza, że Komisja kończy postępowanie i rezygnuje ze skierowania sprawy do sądu. Gminna Komisja będzie starała się spotkać z osobą uzależnioną, wysyłając do niej stosowne pisma, podobnie będzie starała się skierować ją na badanie przez biegłych, jednak stawiennictwo osoby zobowiązywanej i przeprowadzenie z nią rozmowy nie jest warunkiem koniecznym, aby skierować wniosek do sądu. Jeśli nie uda się zrealizować badania, Komisja dołączy do wniosku do sądu stosowną dokumentację (korespondencję, protokoły z posiedzeń), potwierdzającą podejmowane próby w celu skierowania klienta na badanie przez biegłych. Warto wiedzieć, że GKRPA nie może zastosować żadnego przymusu, np. nie może zwrócić się do policji, aby ta doprowadziła daną osobę na spotkanie z komisją albo na badanie przez biegłego. Wszelkie środki przymusu, np. dowiezienie do placówki odwykowej, mogą mieć miejsce dopiero po orzeczeniu zobowiązania do leczenia odwykowego i na wyraźne polecenie sądu.

 

• Co mogę zrobić, żeby mąż/żona nie czytał(a) moich zeznań?

Komisja może odmówić pokazywania osobie zobowiązywanej zeznań złożonych przez wnioskodawcę, czy świadków, wtedy, kiedy ich ujawnienie mogłoby narazić te osoby na niebezpieczeństwo. Jeśli zatem czujesz się w jakiś sposób zagrożony/zagrożona, poinformuj o tym członków Komisji i poproś, aby w protokole rozmowy odnotowali informację o nieujawnianiu treści zgłoszenia.

Należy jednak pamiętać, że w sytuacji, kiedy sprawa trafi do sądu, zobowiązywany będzie miał pełny dostęp do materiałów postępowania.

 

• Jakie uprawnienia mi przysługują, jako osobie, która złożyła zawiadomienie do GKRPA?

Ani osoba prywatna składająca zawiadomienie o konieczności podjęcia działań w ramach procedury, ani instytucja nie stają się stronami postępowania i nie przysługują im żadne prawa w tym względzie. Oznacza to m.in., że wnioskodawca nie będzie miał dostępu do gromadzonych materiałów postępowania i nie stanie się uczestnikiem postępowania sądowego, czyli np. nie będzie mógł składać w nim wniosków dowodowych ani wnosić apelacji od postanowienia sądu rejonowego (sądem drugiej instancji jest sąd okręgowy).

 

• Jak wygląda postępowanie przed sądem?

Należy pamiętać, że uczestnikami postępowania sądowego są Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz osoba zobowiązywana. Sąd wyda postanowienie w przedmiocie zobowiązania do leczenia odwykowego po przeprowadzeniu rozprawy oraz wysłuchaniu osoby zobowiązywanej. Taka rozprawa musi odbyć się nie później niż po upływie miesiąca od daty złożenia wniosku przez GKRPA. Komisja przekazuje zebraną dokumentację wraz z opinią biegłych, jeśli badanie zostało zrealizowane. Może także wnioskować o wezwanie na rozprawę określonych świadków lub biegłych. Jeśli badanie przez biegłych nie zostało przeprowadzone, bo zobowiązywany nie zgłaszał się, sąd przed wydaniem postanowienia zarządza poddanie takiej osoby odpowiednim badaniom. Jeśli biegli nie ustalili jednoznacznie, czy osoba jest uzależniona, czy nie, sąd może zarządzić  skierowanie takiej osoby na obserwację do zakładu lecznictwa odwykowego. Jeśli zobowiązany nie stawi się do placówki, sąd może zarządzić przymusowe doprowadzenie przez policję.

 

• Co można zrobić w sytuacji, w której osoba zobowiązywana nie stawia się na rozprawę do sądu i nie ma usprawiedliwienia, np. zwolnienia lekarskiego?

W sytuacji nieusprawiedliwionego niestawienia się do sądu, sądowi przysługuje wydanie zarządzenia o przymusowym doprowadzeniu takiej osoby na rozprawę przez policję.

 

• Czy jako wnioskodawca będę musiał(a) ponieść koszty sądowe?

Nie. Ogół kosztów postępowania, w tym koszt przeprowadzenia badania przez biegłych, poniesie Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych. Natomiast jeśli na wniosek zobowiązywanego zostaną przeprowadzone jakieś dodatkowe czynności, wtedy koszty te będą obciążały osobę zobowiązywaną.

 

• Co mogę zrobić, jeśli osoba uzależniona mimo postanowienia sądu nie chce się leczyć?

Jeśli zobowiązany nie realizuje postanowienia sądu, należy zgłosić ten fakt albo bezpośrednio do sądu, albo poinformować o tym kuratora, jeśli sąd takiego przydzielił. Sądowe zobowiązanie jest ważne przez 2 lata i w tym czasie policja na polecenie sądu może dowieźć, nawet kilkakrotnie, taką osobę do placówki leczenia odwykowego. Po upływie 2 lat procedurę trzeba uruchomić i przeprowadzić ponownie. Za niepodjęcie czy nieukończenie leczenia nie grożą żadne sankcje – osoba zobowiązana nie płaci grzywny ani nie idzie do więzienia. Wynika to z faktu, że procedura zobowiązania do leczenia odwykowego nie jest procedurą karną, a osoba zobowiązywana nie jest w tym postępowaniu przestępcą. Należy też jasno powiedzieć, że nie ma podstaw prawnych do ponownego składania wniosku do GKRPA, jeśli od czasu wydania sądowego orzeczenia nie minęły 2 lata, nawet, jeśli osoba zobowiązana nie podjęła leczenia lub go nie ukończyła lub, mimo leczenia, pije dalej. Postanowienie sądowe dotyczy samego faktu zobowiązania i nie gwarantuje efektów leczenia, dlatego nawet w sytuacji, w której osoba uzależniona po zakończonej terapii pije alkohol, nie stanowi to wystarczającej przesłanki do ponownego uruchomienia procedury przed upływem 2 lat.

 

• Jaka jest efektywność procedury?

Spośród wszystkich osób zobowiązanych sądownie zaledwie nieco ponad połowa podejmuje leczenie, a z kolei z tej grupy mniej niż 50% kończy podstawowy program terapii. Biorąc więc pod uwagę wszystkich zobowiązanych przez sąd, zaledwie co czwarty kończy leczenie na poziomie podstawowym. Niewielu z nich kontynuuje leczenie w programach terapii pogłębionej, ograniczając się tylko do tego, czego w swoim postanowieniu wymaga sąd.

 

• Dlaczego tak trudno zmusić kogoś uzależnionego do tego, żeby zaczął się leczyć?

Zwykle osoby uzależnione nie chcą się leczyć, ponieważ nie dostrzegają problemów i nie widzą potrzeby zmiany swojego sposobu picia. Do tego dochodzą mechanizmy obronne, które utrudniają dostrzeżenie konsekwencji picia. Uzależnieni tłumaczą sobie, że piją jak inni albo próbują swoje picie usprawiedliwiać np. kłopotami w pracy czy w domu. W takiej sytuacji naciski i próby wywierania presji nie przynoszą rezultatu. W wielu przypadkach nawet przymusowa terapia nie daje efektu, ponieważ pacjent nie ma motywacji do zmiany, a podjęcie leczenia nie było jego własną decyzją, ale realizacją sądowego postanowienia, w dodatku często podyktowaną strachem.

 

• Czy mogę coś zrobić, żeby osoba uzależniona przestała pić?

Praca z osobami uzależnionymi pokazuje, że punktem przełomowym w kierunku leczenia zwykle są jakieś sytuacje kryzysowe, czyli doświadczenie określonych szkód, którym nie da się już zaprzeczyć i które sprawiają, że dana osoba zaczyna zastanawiać się nad swoim postępowaniem. Zwykle osoby chcące pomóc uzależnionemu próbują go przekonywać, uświadamiać, straszyć, edukować i niestety zwykle te strategie nie przynoszą skutku. Im bardziej naciskają, tym bardziej uzależniony się broni. Tymczasem możemy swoim postępowaniem ułatwić mu zmierzenie się z konsekwencjami swojego picia (nie przejmować jego obowiązków domowych, nie usprawiedliwiać przed szefem czy znajomymi jego picia, nie kłaść do łóżka, kiedy pijany sam nie może tego zrobić itp.).Warto też wycofać nadmierną koncentrację swojej uwagi i aktywności z osoby uzależnionej i zadbać o siebie – zadać sobie pytanie: czego ja potrzebuję i co mogę dla siebie zrobić, żeby poczuć się lepiej.

Koncentrowanie się na osobie pijącej, sprawdzanie jej, kontrolowanie, jest bardzo wyczerpujące emocjonalnie i nieskuteczne. Osoby uzależnionej nie da się zmusić do leczenia odwykowego nawet sądowym zobowiązaniem, jeśli sama nie będzie tego chciała.

 

• Jak mogę pomóc sobie?

Dorośli członkowie rodzin z problemem alkoholowym mogą znaleźć pomoc w placówkach leczenia odwykowego, gdzie poza programami dla osób uzależnionych prowadzone są także programy terapeutyczne lub psychoedukacyjne dla ich rodzin.

W punkcie konsultacyjnym w Czerniejewie przyjmuje psycholog i terapeuta, którzy udzielą wsparcia dla osób z rodzin, w których występuje problem alkoholowy. Pamiętaj, że nie musisz czekać aż osoba uzależniona podejmie leczenie i przestanie pić.  Niezależnie od jej decyzji możesz odzyskać spokój, poczuć ulgę i poprawić jakość swojego funkcjonowania. Nie zwlekaj ze zgłoszeniem się po pomoc i wsparci psychologiczne.

 

• Na czym polega leczenie odwykowe?

Leczenie odwykowe polega na uczestnictwie w psychoterapii, pod

czas której pacjent ma okazję dowiedzieć się na czym polega jego uzależnienie oraz nabywa umiejętności radzenia sobie z głodem alkoholowym i nawrotami. Podczas terapii pacjenci uczą się jak sobie radzić z emocjami i problemami dnia codziennego bez pomocy substancji psychoaktywnych. Skuteczność terapii wynosi ok. 30 - 40%. Duży wpływ na efektywność leczenia ma postawa samego pacjenta oraz jego zaangażowanie i aktywny udział w terapii. Program podstawowy psychoterapii trwa od 6 do 8 tygodni w oddziałach całodobowych i dziennych lub ok. 6 miesięcy w placówkach ambulatoryjnych. Kolejny etap to program pogłębionej psychoterapii, trwający ok. 12 - 18 miesięcy. Leczenie osób uzależnionych jest bezpłatne również dla osób nieubezpieczonych. Jak dotąd nie wynaleziono leku na uzależnienie, który mógłby zastąpić psychoterapię, wszelkie leki mogą być stosowane pod kontrolą lekarza, najlepiej psychiatry z placówki odwykowej i stanowią jedynie wsparcie dla działań terapeutycznych.

 

• Co mam zrobić, jeśli osoba uzależniona stosuje przemoc wobec mnie albo moich dzieci?

Picie alkoholu zwiększa prawdopodobieństwo stosowania przemocy wobec bliskich, choć zwykle nie jest jedyną przyczyną zachowań agresywnych. Osoby krzywdzone często odczuwają wstyd i lęk, trudno im o swojej sytuacji opowiedzieć. Jeśli twój partner zachowuje się agresywnie wobec ciebie albo twoich dzieci, masz prawo się bronić. Nic nie  usprawiedliwia przemocy, a więc również nadużywanie alkoholu. O pomoc możesz zwrócić się do ośrodka pomocy społecznej, do dzielnicowego, a także do GKRPA. Możesz też skontaktować się z Ogólnopolskim Pogotowiem dla Ofiar Przemocy w Rodzinie Niebieska Linia, dzwoniąc pod numer 801-12-00-02 lub pisząc na adres niebieskalinia@niebieskalinia.info.

 

W każdej sytuacji bezpośredniego zagrożenia dzwoń pod numer alarmowy 112.

Materiał opracowany w oparciu o broszurę Zobowiązanie do leczenia odwykowego – informator dla rodzin Katarzyny Łukowskiej wydaną pod patronatem PARPA

 

Maria Kopeć
  • Dziennik Ustaw
  • Monitor Polski
  • Nadleśnictwo Czerniejewo
  • Pałac w Czerniejewie
  • Powiat Gniezno
  • Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody
  • CEIDG
Logo Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji „Projekt współfinansowany jest ze środków Ministerstwa Cyfryzacji w ramach zadania publicznego”
Gmina Czerniejewo, ul. Poznańska 8, 62-250 Czerniejewo, pow. gnieźnieński, woj. wielkopolskie
tel.: +48.614291310, fax: +48.614291349 , email: urzad@czerniejewo.pl
NIP: 784 229 97 24
BUDŻET: Dochody - 31.608.238,00 zł Wydatki - 32.932.891,00 zł Inwestycje - 5.776.302,32 zł OBSZAR: 112 km² LICZBA LUDNOŚCI: 7194 mieszkańców (pobyt stały - 31 grudnia 2016 r.) Miejscowość / Pobyt stały Brzózki - 34 Czeluścin - 127 Czerniejewo - 2621 Gębarzewko - 79 Gębarzewo - 129 Głożyna - 12 Golimowo - 35 Goraniec - 99 Goranin - 140 Graby - 194 Kąpiel - 62 Kosmowo - 114 Kosowo - 107 Linery - 5 Lipki - 83 Nidom - 137 Pakszyn - 345 Pakszynek - 57 Pawłowo - 354 Rakowo - 64 Szczytniki Czerniejewskie - 373 Żydowo - 2023 Pobyt czasowy - w całej gminie - 138
projekt i hosting: INTERmedi@  |  zarządzane przez: CMS - SPI
Niniejszy serwis internetowy stosuje pliki cookies (tzw. ciasteczka). Informacja na temat celu ich przechowywania i sposobu zarządzania znajduje się w Polityce prywatności.
Jeżeli nie wyrażasz zgody na zapisywanie informacji zawartych w plikach cookies - zmień ustawienia swojej przeglądarki.
Zamknij